YAZAR TIKANMASI

Bugün, ne ben, ne sen, ne de onlar varlığı kesinleşmiş bir hedeften bahsedebiliriz. Bilinci olduğu okullarda öğretilmiş; arada sırada yaptığı şimdiden un ufak olmuş saptamalardan, üç beş akıllıca hareketten dolayı bilinci olduğuna inanmış ama bilincine henüz vakıf olmamış, sürüden ayrıldığına kendini inandırarak varoluşunu sindirilebilir bir kıvama dönüştürebilmiş biz zavallı serseri elektronlar, bir yol, bir yön, bir hedef ararken geride bıraktığımız tüm o enerjiden, tüm düşüncelerden, yaşadığımız bütün anlardan anbean soyutlanarak ve uzaklaşarak kör bir talihe küskünlüğe, yokluğa, kaybolmaya, hiç ummadığımız şeyler olmaya; sandığımız her şeyin sandığımız gibi olmama ihtimalini bilmemize rağmen sanmayı inanmak olarak kabul edip yok içinde bizden başka kimsenin görmediği duru bir gerçeklik yaratarak kendi yarattığımız ve ancak tarafımızdan algılanabilir gerçeklikte “kendim” denilen şeyi bulamayacak kadar körleşmeye ve aslında düpedüz bir bilinçsizliğe sürükleniyoruz. Yarattığımız her ben, hissedilebilir kabul ettiğimiz her his, duyumsadığımız, deneyimlediğimiz her şey bir yanılsamadan ibaret olma ihtimali taşırken bile asıl gerçeği bilemeyecek olmanın karşısında başardığımız, bildiğimiz, bulduğumuz, öğrendiğimiz her şeye rağmen ufacık kalacak olduğumuzu kabul etmesek bile derinlerde bir yerde idrak ettiğimizden, kendimizi sandığımızın mutlak doğru, yaşadığımızın gerçekten yaşanan, hissettiğimizin aslında olması gereken olduğuna inandırarak varlığımızı sürdürebiliyoruz.

Birilerinin olasılık ve tabii ki salık verdiği hedeflerimiz var ve bunların geneli sahip olmakla ilgili. Bir iş, para, ev, eş, çocuk, araba, se(k)s sistemi, daha fazla para, sonra rahatlık, huzur, sağlık -evcil hayvanlar, yazlık, bahçede domatesler, gemicikler, kitaplıkta kitaplar, filmler, alkollü içecekler; dostlar, mutluluk, olgunluk; önemli olmak, değer bulunmak, bir şeyler yaptığı görülen bir olmak veya yapılanları görebilecek kadar ayılabilmek ve hatta bilgi de sahip olabilmek düşümüzün içinde konumlanıyor. Bilgi ve hatta aşk da dâhil her biri materyale dönüştürülmüş, tanımlanmış ve ölçülmüş tüm bu ‘şey’ler deryasında sahip olduğumuz ve olacağımız her şeyin ölçeklenebilirlik denen matematik ifade marifetiyle hiçe dönüştürülmesi ise an meselesi. Hem buna gerek bile yok; bugün, biraz sonra alacağımız bir haberle, fark edeceğimiz bir şeyle, başımıza gelecek bir olayla; ve hatta iyi şeylerle de yürüdüğümüz yola tesadüfen de olsa girip bize dokunan, bizden başka herhangi bir etkenin etkisiyle sahip olduğumuz her şey bizim ona yüklediğimiz anlamı yitirebilir, paradigmamız kayabilir. Yine de kendimizi tanımlayabilmek için; bazen ötekilerden ayırabilmek, ötekilerden sıyırabilmek için sahip olmaktan vazgeçemiyoruz. Nasıl bir yazar, bir kitap yayımladıktan sonra kendisi için değil, sahip olduğu “yazarlığı” için yazmak zorunda kalıyorsa ve yazarlığının devamlılığına dair bir endişe de üretim sürecinin etkeni oluyorsa aklında; sahip olduğumuz her şey, basbayağı gün yüzüne çıkarmasak da, onların devamlılığını sürdürmek ekseninde bir bağımlılık. İşin kötüsü, sahip olmayı hedeflediğimiz her şeyin sahip olunduktan sonra yeni bir hedef doğurması. Hiçbir davranış yoktur ki bir hedef taşımasın ve hiçbir hedef yoktur ki, iyi ya da kötü doğurduğu yeni hedefle aslında bizi hedef haline getirmesin. Maalesef işte tam da burada, “varlığı kesinleşmiş bir hedeften bahsedememe” noktasına geliyoruz. Bu düşünceyle bakarsak biliyoruz ki ömrümüzün sonuna kadar tatmin yaratacak herhangi bir hedef olması mümkün değil. Çünkü ulaşılan her hedef kişiyi kendisinden uzaklaştırır ve kendisine ulaşma hedefini yeniden doğurur. Dolayısıyla tatmin muğlâklaşır.
Devamını okurken dinlen »

5 kişi dımdıklamış

Kakşa