özden öze özgü bir öz akar
önce öte baktıkça görülmez
öyle özge candır ki o
ötekinden başka yerde bulunmaz.

şarkısını şen şakırdarsa şeyda
şurdan şura emrihak olsa ölünmez
şimdi şiirse candan illa dökülen
şevk ile şecaattir, güzâf olsa da gülünmez.

gözden giden gaibe
gitse bile gönülde,
gönülden bize bir sel vardır
gaip bunu ne bile?

ahlat adım ahret ahvalim
ağyar malı göçmek acım,
ardımda muattal dirim,
araftan cana bir an kalır.

mabeddir mekân muhabbetse mevsim
mücbirse mecaz, metanetse iklim,
memluktur o halde zaman,
mağfiret gerekmez, madrup hayattır o zaman.

ıraktaysak ıslah ıztıhar
ılgım sanmamalı içten eseni
ırmak olur akar, bırak ruhunu,
ıldan ıla ırcan ızda ılha ıda ılhıgar
hani akıyordu, seldi bilmemneydi…
neymiş bu “ı” harfi be kardeşim…
yoruldum, yıldım
aslında,
tam da bundan du(m)ruldum.

YAZAR TIKANMASI by Cyrettin Yureklikatir

Pyrrhoncıl

bir gün sondur, bir gün ilk
adımız her dem yolcudur bizim.

herkes kadar yolcu, herkes kadar yabancı
yabancı şehir gibi, şehir gibi yalnızız.

şen okuruz hüzünlü şarkıları,
gençlik resimlerine bakar güleriz,
kütür kütür yeriz ham meyvaları,
doğmadan, olmaya koşar,
her yolun, yarısında ölürüz.

biz bilmeyiz kimdir, nedir o,
ama meraba’mızı almazsa küseriz,
deprem vurdu muydu hemen “allah ya allah”
ama dışarı atınca kendimizi
bir kuytuda sinip içeriz.

mütemadiyen unuturuz yolda olduğumuzu,
bir rol verirler giyeriz.
köpek de derler, kopuk da,
meczup da derler, derviş de,
kimi acıyıp hırka bile örebilir cüssemize,
de biz, hiçbirini almayız üstümüze,
sözlerin-edişlerin arasından sıyrılır gideriz.

biz keyif çatarız
adımız yolcudur bizim,
geldiysek geldiğimize
gidiyorsak gideceğimize
söylenip miskin miskin,
sebep diye
yaradana söveriz.

biz mutlaka yolun ortasında ölürüz;
bunu bildiğimizden,
umrumuzda olan herşeyi atıp sırtımızdan
gelişine keyif çatarız.

bir gün sondur, bir gün ilk,
adımız, şen, yolcudur bizim.

12.12.09 – 14.02.10
“beni birarada arama”
Logan

YAZAR TIKANMASI by Cyrettin Yureklikatir

Atılakıl Gezerken

kendimin peşinden giderken rastladığım
iki eski dost anlattı.
onlar anlatınca hatırladım,
bir ara herşeye gülüp geçtiğimi,
muhtemelen gülüp geçmiştim o ana da,
dingin bir sohbet hatırladım,
yarım yamalak birkaç yüz,
iri göz bebekleri ve votka şişeleri,
bir koltuk hatırladım eski püskü, damalı
sonra o koltuğu, sırf evde oturacak bir ‘koltuk’ olsun diye,
ıhlamur’un başından sonuna sırtımda taşıdığımı hatırladım.
çok büyük iş başarmışım gibi koltuğu eve bırakır bırakmaz,
beşiktaş iskeledeki,
en delikanlısını, en hanımefendisini
kıç çatalını sergilemek zorunda bırakan
dandik taburelerden birine tüneyip,
kendime bir çay ısmarlamıştım.

ama yok, bana anlattıkları o hatıra, bende yok,
belli ki yaşadım,
bayağı gülüp eğlendiğimizi de söylüyorlar;
paso katıksız racon dolaşan sami abi,
mersin’deki aşkını;
onu kendi öz abisiyle öpüşürken gördükten sonra,
bir daha hiçbir kadınla parasını vermeden yatmadığını anlatmış.
bende yok.

gece kokoreç yemeye dışarı çıkmışız,
arabayı sarıyer’de sahile çekmiş,
ikişer bira indirmişiz, tekne alırız falan diye hayal kurmuşuz,
sonra polis gelmiş, kimlik sormuş, ’sktirin gidin’ demiş,
dario moreno’nun “her akşam sarhoş” şarkısını söyleyerek
eve dönmüşüz
şimdi görsen apaçi deyip geçeceğin bir çeteden farkımız yokmuş,
aslında
iyi ki de yokmuş ama
bende yok.

herhalde o gün de,
yine bir güne daha katlanabileyim diye,
-tabii biraz da kendim sandığım şeyi bulmak için-
votkaya dadanmıştım.

beni en son gördükleri yer
Flash TV olmuş,
ne varsa izleyip gülüyormuşuz,
“bak ulan, bu da mı Flash TV’ye düştü”
diye taşşak geçiyor,
gördüğümüz kim varsa televizyonda
fena halde absürt olduğu için
gülerken kendimizden geçiyor
gece vakti Flash TV’deki o saçma sapan olaylara şahit olmanın
ne büyük şans olduğunu konuşuyormuşuz.
sonra ben “ağzım dilim küllük gibi oldu hamınakoym” deyip uyumuşum.

hatırladım.
daha doğrusu hatırlıyormuş gibi yaptım:
“haaa, şu spiker, obama’ya akıl veren”
bir iki içi boş gülüş mimiği,
sanki o günü hepten hatırlamışım
baştan sona yaşamışım gibi “hey gidi” pozları,
vedalaştık, ayrıldık.

ama bugün bile öyle bir hatıram yok.
birazdan, az önce anlattıkları şeyleri de unutacağım,
çünkü belli ki,
bir başkasının hatırasıymışım.

kendimi en son nerde görmüştüm?
anadolu’dan avrupa’ya ilk kez geçtiğimde bir arabadaydım
sanırım taksim’de bir türkü barda halay çekiyordum,
bir martini şişesinin dibiydi herhalde
tindersticks konserinde dans ediyorduk,
asansörde beni öpmüştün ya sen,
sen “julia”yı okuyordun uzanmış,
ben “suç ve ceza”ya fena dalmıştım,

telefon çaldı,
arayan bizim eski mahalleden cevdet,
hemen girdi konuya,
“abi görüşelim, çok özledim” falan,
“yav” dedim “cevdet, tam da kendimi ararken sana rastlamak
ne güzel mükâfat,”
sesi biraz değişmiş olsa da aynı yavşak tonda
“salla ulan salla” dedi, “senin elinden gelen bi tek budur”
dedim:
“yarın uğra, pes’te döşeyeyim,
arsenal’ı seçersin, kalebodur”.

Cyrettin Yüreklikatır
“şimdi”

YAZAR TIKANMASI by Cyrettin Yureklikatir

nunc

dolaştığın sokaklarda bir keman solosu da dolaşıyor,
başıboş, küskün, paramparça, köpek
bilmezsin.
bilemezsin.
duysan anlamaz, sezemez
hissedemezsin.
hissedemezsin.

bir keman solosu başıboş,
ağladığını başka türlü söyleyemez ki;
başka türlü dönmez dili,
başka türlü ifade edemez duygusunu,
senin gibi değildir; olmaz düşman,
kaşlarını kaldıramaz, dudağını bükemez,
aksırmaz, tıksırmaz,
çekip sigarayı yüzlerce yıllık eskimiş pozlarla
kanserden ölemez.

senin dolaştığın civarlarda,
bir keman solosu, ağlamaklı
ama ağlatıyor;
sanki birilerinin ama duyan herkesin
hayatlarına dair bir şeyler anlatıyor.
tabii bilmezsin sen,
bilemezsin.

aklında başka dertler,
başka telaşlar,
başka hayaller,
ağlamış keman köpek olmuş,
milleti yerlere yıkmış,
kiminin anasını ağlatmış, kikirdetmiş bazısını,
nereden bileceksin,
telaştasın gün bitiyor,
iki cami arasında beynamaz,
bir oraya bir buraya;
koş ki, onlarla koşabilesin:
duyma dayanabilesin,
görme, karışmasın aklın,
konuşma, anlamaz kimse.

herşey belli, aynı yerden bakarsan,
keman solosu neyin imgesi,
keman yayı nereye girmeli…

ama boşverin,
çocuklar siz yiyin yemeğinizi,
hadi çocuklar hatta birlikte yiyelim,
gözünüz doysun,
lüks restoranlarda yiyelim,
yanımıza güzel güzel insanlar seçelim,
daha büyük, daha başka, daha lüks restoranların hayalini kuralım,
devam edin siz,
yiyin, gülün, eğlenin, kadeh tokuşturun,
hepsi birbirinden yaralayıcı üç sıfatlı
bir keman solosu,
eşlik eder size.
siz yiyin ömrünüzü hızlı hızlı
sonra kaçın başka bir yere, dert değil,
birileri duyar keman solosunu.
peki ya yay?
acelen ne, yay daha, daha sen yay,
o bilir zamanın doğrusunu.

Cyrettin Yürekliatır
“seher vakti bir videoda duruldum.”

Aheste

YAZAR TIKANMASI by Cyrettin Yureklikatir

şiyAR

Konuşsam mı, dinlesem mi,
sussam mı, söylesem mi
yazsam mı, okusam mı,
bilsem mi, daha mı öğrensem?

vakit geçiyor, ömür eriyor,
gönül geçiyor…
yapılacak şeyler ne çok,
ya da yaşanacaklar
şahsi işler,
gelecek için, hayaller için didinilecekler,
para için çalışmak da lâzım
zaten şirketler artık zamanını sana bırakmıyorlar da,
o kadar çok işin var ki,
işin içinden çıkamıyorsun.

bunları yaşadığımızı kim bilir,
bir gün bilse neye yarar?
bildirsem mi, bildirmesem mi?

vakit eriyor, ömür geçiyor,
gönül kuruyor…
çağın hastalığı hissedememek,
tanıdığımız herkese son sürat bulaşıyor,
bir zamanlar bir gelecek var gibiydi
şimdi buralardan gelecek falan da görünmüyor,
hem zaten artık, şirketler gelecekte ne yapacağına da karar veriyorlar,
o kadar çok işin var ki,
işin içinden çıkamıyorsun.

çalsam mı, söylesem mi,
düşünsem mi, anlasam mı,
şüphe mi yoksa kabul mü etsem,
inansam mı, karşı mı çıksam?

vakit bitiyor, ömür çürüyor,
gönül biliyor…
yaşanacak şeyler ne çok
ya da yapılacaklar var tabii
kitlesel işler,
bir sorumluluk meselesi;
bir insana bir el uzatmak,
bir kişinin sevinci olmak,
birinin, bir başkasının yanında ağlayabilmesine yardımcı olmak,
bir kişiyi dinlemek
ya da karnını doyurup,
iki espriyle yüzünü güldürmek…

yaşanacak şeyler ne çok,
ama “ben”den “o”na sıra gelir mi?

herkesin gittiği yoldan gitsem mi,
hiç düşünmesem mi bunları,
hiç bilmesem mi, öğrenmesem mi
okumasam, düşünmesem, anlamasam,
söylemesem mi?
işe gidip işten dönsem mi sadece tekrar işe gidebilmek için?

bu zamanın acısını çeksem mi,
yokmuş gibi mi davransam,
anlatsam mı, sana, ona, buna,
belki kalır mı yarına?
dert değil,
hiç kalmasa bile;
aranızdan birileri bu zamanın acısını,
bildiğimi,
“çok acı var dayanamıyorum”
diyenlerle aynı şeyleri hissettiğimi,
bilseler,
intihar etmeyebilirler mi acaba?

çünkü kalmazsa kimse;
bizimle aynı acıları hisseden,
ve aynı şeylere sevinen,
aynı şeylerden nefret eden,
aynı şeylere dayanamayan,
ve bir ihtimal aynı şeylere gülen
ve aynı şarkıları söyleyen
biz, hiçkimsesizleşiriz.
biz hiçkimsesiz kimseler,
hiçkimsesizleşerek
boğuluruz yaşamın tam ortasında.
çünkü kalmazsa kimse
bizim gibi hisseden,
artık bu dünyada yaşamak istemeyiz.
ki o zaman da,
iş, işten geçmiştir artık…

Cyrettin  Yüreklikatir
“emo’ları seviniz.”

YAZAR TIKANMASI by Cyrettin Yureklikatir

Geri Bildirim!