Her gün sondur, her gün bir,
biz, keyif çatarız.

bir gün sondur, bir gün ilk
adımız her dem yolcudur bizim.

herkes kadar yolcu, herkes kadar yabancı
yabancı şehir gibi, şehir gibi yalnızız.

şen okuruz hüzünlü şarkıları,
gençlik resimlerine bakar güleriz,
kütür kütür yeriz ham meyvaları,
doğmadan, olmaya koşar,
her yolun, yarısında ölürüz.

biz bilmeyiz kimdir, nedir o,
ama meraba’mızı almazsa küseriz,
deprem vurdu muydu hemen “allah ya allah”
ama dışarı atınca kendimizi
bir kuytuda sinip içeriz.

mütemadiyen unuturuz yolda olduğumuzu,
bir rol verirler giyeriz.
köpek de derler, kopuk da,
meczup da derler, derviş de,
kimi acıyıp hırka bile örebilir cüssemize,
de biz, hiçbirini almayız üstümüze,
sözlerin-edişlerin arasından sıyrılır gideriz.

biz keyif çatarız
adımız yolcudur bizim,
geldiysek geldiğimize
gidiyorsak gideceğimize
söylenip miskin miskin,
sebep diye
yaradana söveriz.

biz mutlaka yolun ortasında ölürüz;
bunu bildiğimizden,
umrumuzda olan herşeyi atıp sırtımızdan
gelişine keyif çatarız.

bir gün sondur, bir gün ilk,
adımız, şen, yolcudur bizim.

12.12.09 – 14.02.10
“beni birarada arama”
Logan

2 kişi dımdıklamış

Kakşa