“acısını anlayamadıklarıma…”

Konuşsam mı, dinlesem mi,
sussam mı, söylesem mi
yazsam mı, okusam mı,
bilsem mi, daha mı öğrensem?

vakit geçiyor, ömür eriyor,
gönül geçiyor…
yapılacak şeyler ne çok,
ya da yaşanacaklar
şahsi işler,
gelecek için, hayaller için didinilecekler,
para için çalışmak da lâzım
zaten şirketler artık zamanını sana bırakmıyorlar da,
o kadar çok işin var ki,
işin içinden çıkamıyorsun.

bunları yaşadığımızı kim bilir,
bir gün bilse neye yarar?
bildirsem mi, bildirmesem mi?

vakit eriyor, ömür geçiyor,
gönül kuruyor…
çağın hastalığı hissedememek,
tanıdığımız herkese son sürat bulaşıyor,
bir zamanlar bir gelecek var gibiydi
şimdi buralardan gelecek falan da görünmüyor,
hem zaten artık, şirketler gelecekte ne yapacağına da karar veriyorlar,
o kadar çok işin var ki,
işin içinden çıkamıyorsun.

çalsam mı, söylesem mi,
düşünsem mi, anlasam mı,
şüphe mi yoksa kabul mü etsem,
inansam mı, karşı mı çıksam?

vakit bitiyor, ömür çürüyor,
gönül biliyor…
yaşanacak şeyler ne çok
ya da yapılacaklar var tabii
kitlesel işler,
bir sorumluluk meselesi;
bir insana bir el uzatmak,
bir kişinin sevinci olmak,
birinin, bir başkasının yanında ağlayabilmesine yardımcı olmak,
bir kişiyi dinlemek
ya da karnını doyurup,
iki espriyle yüzünü güldürmek…

yaşanacak şeyler ne çok,
ama “ben”den “o”na sıra gelir mi?

herkesin gittiği yoldan gitsem mi,
hiç düşünmesem mi bunları,
hiç bilmesem mi, öğrenmesem mi
okumasam, düşünmesem, anlamasam,
söylemesem mi?
işe gidip işten dönsem mi sadece tekrar işe gidebilmek için?

bu zamanın acısını çeksem mi,
yokmuş gibi mi davransam,
anlatsam mı, sana, ona, buna,
belki kalır mı yarına?
dert değil,
hiç kalmasa bile;
aranızdan birileri bu zamanın acısını,
bildiğimi,
“çok acı var dayanamıyorum”
diyenlerle aynı şeyleri hissettiğimi,
bilseler,
intihar etmeyebilirler mi acaba?

çünkü kalmazsa kimse;
bizimle aynı acıları hisseden,
ve aynı şeylere sevinen,
aynı şeylerden nefret eden,
aynı şeylere dayanamayan,
ve bir ihtimal aynı şeylere gülen
ve aynı şarkıları söyleyen
biz, hiçkimsesizleşiriz.
biz hiçkimsesiz kimseler,
hiçkimsesizleşerek
boğuluruz yaşamın tam ortasında.
çünkü kalmazsa kimse
bizim gibi hisseden,
artık bu dünyada yaşamak istemeyiz.
ki o zaman da,
iş, işten geçmiştir artık…

Cyrettin  Yüreklikatir
“emo’ları seviniz.”

7 kişi dımdıklamış

Kakşa